مهربانی جاده ای است

که هرچه پیش تر روند ،خطرناک تر می گرد.

نمی توان باز گشت...

اما لحظه ای باید درنگ کرد

وشاید چند گامی بر بیراهه رفت.

مدتی است بر جاده ی هموار می رانیم...

حرف های نزدیک دارند فرا می رسند ،

خطرناک است!                 ( دکتر علی شریعتی)

برروی این زمین غریبم.

این آسمان سقف خانه ی من نیست.

نبایدبه این جا می امدم.

این جا تبعیدگاه من  است.

چه گناهی مرابه این غربت دور رانده است؟

 دکترشریعتی

آری، ما غنچه ی یک خوابیم .

- غنچه ی خواب؟ آیا می شکفیم؟

- یک روزی، بی جنبش برگ.

- اینجا؟

- نی ،در دره ی مرگ.

- تاریکی ،تنهایی.

- نی،خلوت زیبایی.

- به تماشا چه کسی می آید،چه کسی مارا می بوید؟

- ...

- وبه بادی پرپر...؟

- ...

- و فرودی دیگر؟

- ...                                  سهراب سپهری

فلسفه ی وزیدن باد ،

رقصاندن برگ نیست

امتحان ریشه هاست...

                                              امام علی (ع)

من برای نبرد با تاریکی

شمشیر نمیکشم،

آتش می افروزم! 

مردم خودشان را با هر چیز خسته می کنند،

مگر با فهم و اندیشه...

                                                « فردریش نیچه»

به خویش متکبر مباش،

مرغان دیگری هم هستند که بالا تر می پرند...

تنها کسانی  بدون مشکل هستند،

که در گورستان ها آرمیده اند...!

بلکه مجموعه ای است از آنچه که هنوز ندارد و

آنچه می تواند داشته باشد...

وقتی که زمانه شلاق دردناکش را بر برگهای درختان میزند،

پرنده که طاقت دیدن ندارد کوچ خواهد کرد...